Spiegelen
Ben van Schie is Implementatieadviseur Duurzaam & Circulair bij Hoogheemraadschap van Delfland
Voordat ik bij het Hoogheemraadschap van Delfland terechtkwam, werkte ik jarenlang in de aannemerij, in zowel de uitvoering als de calculatie. Ik kom uit de wereld van compostering met een agrarische achtergrond. Dat geeft me een uniek uitgangspunt in de circulaire wereld: iemand die de boer, de aannemer én de overheid van binnenuit begrijpt.
In mijn functie komen de 3 werelden samen: boerenverstand, aannemerservaring en nu de rol van opdrachtgever. Hierdoor zie ik vaak precies waar in de keten iets vastloopt én waar enorme kansen liggen.
Zo kwam ik vanuit mijn toezichtrol dagelijks enorme hoeveelheden riet en maaisel tegen. Dan denk ik automatisch: dit kan toch meer zijn dan afval? Waarom brengen we dit naar een grootschalige composteerder terwijl boeren er iets aan kunnen hebben, of je er zelfs bouwmaterialen van kunt maken? Door die vraag (nu ruim 10 jaar geleden) hardop te stellen, bouwen we sindsdien stap voor stap aan nieuwe ketens.
Vorig jaar hebben we 1400 ton reststromen nuttig kunnen hergebruiken. Daarmee haalden we als Delfland onze doelstelling van 25% duurzame verwerking. En dat smaakt naar meer. Met als het ultieme doel dat deze reststromen de grondstof worden voor bouwmaterialen: deuren, plaatmateriaal, noem maar op. Technisch kan het al. Nu moet de keten mee. Daarbij zit een belangrijk deel van het succes in de manier waarop je inkoopt en aanbesteedt.
Als je in een bestek zet dat reststromen eigendom zijn van de aannemer, dan heb je er geen zicht meer op. En kiest de aannemer vaak logischerwijs voor de goedkoopste oplossing. Maar dat is niet altijd de beste oplossing. Dus moet je sturen. Heel simpel: leg vast (in je bestek) wáár het maaisel heen kan en onder welke voorwaarden. Dan kun je samen de juiste keuze maken. Daarvoor is er een multicriteria-analyse ontwikkeld met 15 criteria om opties te vergelijken. Het resultaat: riet en gras als strovervanger bij boeren – een oplossing die zowel circulair als logisch is.
Uiteindelijk werk je samen in een driehoek: die van boer, aannemer en opdrachtgever. De boer krijgt strovervanger, wij halen onze duurzaamheidsdoelen, en de aannemer moet het financieel rond kunnen krijgen. Zo kom je samen vooruit.
Vanuit dat ‘samen’ ben ik ook nauw betrokken bij het Vernieuwersnetwerk van de provincie Zuid-Holland. Dat voelt als thuiskomen. Je zit met gelijkgestemden. We delen kennis, we maken stappen. Dat motiveert. Net als nieuwe netwerken, zoals de onlangs gestarte CIRCUIT-community voor de sloop- en oogstketen. Want de volgende stap in circulariteit ligt bij bouwmaterialen. Daar wil ik bij zijn.
“Gebruik elkaars ervaringen. Kijk naar wat werkt. En denk logisch na. Circulair werken is geen hogere wiskunde.”
